چهره و طراوت جوانى زيبايى صورت در ادوار حيات مايهء غرور و كبر و نخوت و روگردانى از حق براى بسيارى از فرزندان آدم بوده . چهرهء زيبا براى كسى ماندنى نيست ، خوشبخت آن انسان زيبا چهره‌اى كه ، زيبايى خود را نعمت خدا و زمينه‌اى براى ابتلا و آزمايش خويش بداند . در روايت‌هاى كتب عالى اسلامى آمده : آن كس كه نشاط جوانى را صرف عبادت و بندگى كند ، در قيامت در سايهء رحمت حق قرار خواهد داشت « 1 » . به زيبايى صورت و طروات و نشاط جوانى ، به عنوان بهره‌اى الهى نظر كنيد و مواظب باشيد ، اين نعمت براى شما تبديل به نقمت و اين عنايت نسبت به شما تبديل به بلا و مصيبت نگردد . آنان كه با چهرهء زيباى خود ، به فريب ديگران دست‌آلودند و به خاطر جذابيت خود ، هزاران بستر گناه براى ديگران پهن كردند ، پس از فرو ريختن كاخ جمال به خاك پشيمانى و حسرت دچار شدند و از آن حسرت و اندوه سودى نبردند . جوانى را هم چون بهار طبيعى حساب كنيد كه بايد در فضاى آن با كمك هدايت الهى تمام استعدادهاى شما ظهور و بروز كند ، نه قدرتى مستقل و فضايى از نخوت كه در آتش آن تمام قواى شما بسوزد و در ايام پيرى جز بدبختى و فلاكت و هزاران رنج و محنت و امراض مهلك براى شما به جاى گذارد و علاوه بر همهء آن‌ها در دادگاه عدل الهى ، دچار شديدترين پرسش نسبت به ايام جوانى شويد ، ولى از

--> ( 1 ) - بحار الانوار : 66 / 377 ، باب 38 ، حديث 30 .